بانوی اردیبهشت

هم دلم میخواد!!!

dele-yakhi — Mon, 05 Oct 2009 16:02:48 GMT

كلا قاطيم

پاشدم از رختخواب گرم و نرمم توي اين هواي سرد دم غروبي كه چيز بنويسم يادم رفت

حالا يه فكر ديگه دارم

كلا نميدونم رو به راهم يا نه

اينو ميدونم هم مچ دست چپم درد ميكنه و هم قلبم

هم دلم ميخاد كه بزنم به سيم اخر

هم دلم ميخاد سياست مدار باشم

هم دلم ميخاد برم بيرون مانتو بخرم

هم دلم ميخاد بچپم گوشه تختم فكر كنم

هم دلم ميخاد همه خبرهاي نت رو بخونم

هم دلم ميخاد تو بيخبري مطلق باشم تا حرص نخورم

هم دلم ميخاد برم خرخره يكي رو بجوم

هم دلم ميخاد به روي مبارك نيارم

هم دلم ميخاد الان جيغ بنفش بكشم

هم دلم ميخاد تو سكوت بشينم

هم دلم ميخاد ازدواج كنم و بچه دار بشم

هم دلم ميخاد تا اخر عمر تنها بمونم

هم دلم ميخاد پولمو پس انداز كنم

هم دلم ميخاد تا قرون اخرشو خرج كنم

هم دلم ميخاد پول تلفنم كم بياد

هم دلم ميخاد همش با تلفن حرف بزنم

هم دلم ميخاد خودمو بكشم

هم دلم ميخاد از زندگي لذت ببرم

هم دلم ميخاد مسلمون باشم و همه ازم راضي باشم

هم دلم ميخاد كافر باشم و بگم گور پدر بقيه

این یعنی همونطور که عشقم میگه من یجورایی ام !

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد!

dele-yakhi — Mon, 05 Oct 2009 15:27:48 GMT

خدایا

نمیدونی این روزا برام چقد روزای خوبیه نمیدونی چقد شادم و چقدر احساس

خوشبختی میکنم تموم روزای زندگیمو بی اونکه دست از پا خطا کنم

گذروندم بخاطر یه همچین روزی خدایا ممنونم که دل یخی منو داری با حرارت

عشق آب میکنی نمیدونی چقد ازت ممنونم خدا و ازت میخوام کمکم کنی تا

از عشقم مراقبت کنم.

بهار

dele-yakhi — Wed, 18 Mar 2009 22:36:48 GMT

بهار داره میاد ومن میخوام همتونو یه دنیا عشق مهمون کنم.دوستای نازنینم نوروز مبارک.

نیمکت

dele-yakhi — Fri, 06 Mar 2009 22:04:48 GMT

نشسته ام بر نیمکت ایستگاه اتوبوس،باد می آید و برف اما اتوبوس نمی آید تا مرا برهاند از این خاطرات سرد!

بخشی از نامه چارلی چاپلین به دخترش

dele-yakhi — Thu, 13 Nov 2008 09:05:48 GMT

دخترم: هيچ كس و هيچ چيز ديگر را در اين جهان نمي توان

يافت كه شايسته آن باشد كه دختري ناخن پاي خود را به خاطر

آن عريان كند. برهنگي بيماري عصر ماست. به گمان من، تن تو

بايد مال كسي باشد كه روحش را براي تو عريان كرده است.

dele-yakhi — Mon, 03 Nov 2008 06:36:48 GMT

از وبلاگ پسرک تنها ...

dele-yakhi — Wed, 29 Oct 2008 08:50:07 GMT

کنار خیابون ایستاده بود
تنها ، بدون چتر ،
اشاره کرد مستقیم ...
جلوی پاش ترمز کردم ،
در عقب رو باز کرد و نشست ،
آدمای تنها بهترین مسافرن برای یک راننده تنها ،
- ممنون
- خواهش می کنم ...
حواسم به برف پاک کنای ماشین بود که یکی در میون کار می کردن و قطره های بارون که درشت و محکم خودشون می کوبوندن به شیشه ماشین ،
یک لحظه کوتاه کافی بود که همه چیز منو به هم بریزه ،
و اون لحظه ، لحظه ای بود که چشم های من صورتش رو توی آینه ماشین تماشا کرد ،
نفسم حبس شد ، پام ناخودآگاه چسبید روی ترمز ،
- چیزی شده ؟
چشمامو از نگاهش دزدیدم ،
- نه .. ببخشید ،
خودش بود ، شک نکردم ، خودش بود
بعد از ده سال ، بعد از ده سال .... خودش بود .
با همون چشم های درشت آهویی ، با همون دهن کوچیک و لبهای متعجب ،
با همون دندونای سفید و درشت که موقع خندیدنش می درخشید و چشمک می زد ،
خودش بود .
نبضم تند شده بود ، عرق سردی نشست روی تنم ، دیگه حواسم به هیچ چی نبود ،
می ترسیدم دوباره نگاهش کنم ، می ترسیدم از تلاقی نگاهم با نگاهش بعد از ده سال ندیدن هم ،
دستام و پاهام دیگه به حال خودشون نبودن ،
برف پاک کنا اصلا کار نمی کردن ، بارون بود و بارون ،
پرسید :
- مسیرتون کجاست ؟
گلوم خشک شده بود ،
سعی کردم چیزی بگم اما نمی شد ، با دست اشاره کردم .. مستقیم .
گفت : من میرم خیابون بهار ، مسیرتون می خوره ؟
به آینه نگاه نکردم ، سرمو تکون دادم ،
صدای خودش بود ، صدای قشنگ خودش بود ،
قطره اشکم چکید ، چکید و چکید ، گرم بود ، داغ بود ، حکایت از یک داستان پرغصه داشت ،
به چشمام جراءت دادم ،
از پشت پرده اشک دوباره دیدمش ، داشت خیابونو نگاه میکرد ،
دهن کوچولوش مثل اون موقع ها نیمه باز بود ، به تعبیر من ، با حالت متعجبانه ،
چشماش مثل چشم بچه ها پر از سئوال ،
سرعت ماشینو کم کردم ، بغض بد جور توی گلوم می تپید ،
روسریش ، مثل همیشه که حواسش نبود ، سر خورد بود روی سرشو موهای مشکیش آشفته و شونه نشده روی پیشونیش رها بود ،
خاطره ها ، مثل سکانس های یک فیلم با دور تند ، از جلو چشمام عبور می کرد ،
به خدا خودش بود ،
به چشمای خودم نگاه کردم ، سرخ بود و خیس ،
خدا کنه منو نشناسه ، اگه بشناسم چی میشه ، آخه اینجا چیکار می کنه ؟ !
یعنی تنهاست ؟ ازدواج نکرده ؟ ازدواج کرده ؟ طلاق گرفته ؟ بچه نداره ؟ خدای من ... خدای من ....
با لبش بازی می کرد ، مثل اونوقتا ، که من مدام بهش می گفتم ، اینقده پوست لبتو نکن دختر ، حیف این لبای قشنگت نیست ؟
و اون ، با همون شیطنت خاص خودش ، می خندید ، لج می کرد ،
به یک زن سی و هفت ساله نمی خورد ، توی چشم من ، همون دختر بیست و هفت ساله بود ، با همون بچه گیای خودش ، با همون خوشگلیای خودش ....
زمان به سرعت می گذشت ، قطره های اشک من انگار پایان نداشت ، بارون هم لجباز تر از همیشه ،
پشت چراغ قرمز ترمز کردم ،
به ساعتش نگاه کرد ،
روسریشو مرتب کرد ، به ناخناش نگاه کردم ، انگار هنوزم مراقب ناخناش نیست ، دلم می خواست فریاد بکشم ، بغض داشت خفم می کرد ، کاش میشد از ماشین بزنم بیرون و تموم خیابون رو زیر بارون بدوم و داد بزنم ، قطره های عرق از روی پیشونیم میچکید توی چشمام و با قطره های اشک قاطی میشد و می ریخت روی لباسم ، زیر بارون نرفته بودم اما .. خیس بودم، خیس ِ خیس ...
چیکار باید می کردم ، بهش بگم ؟ بهش بگم منم کی ام ؟ برگردم و توی چشاش نگاه کنم ؟ دستامو بذارم روی گونه هاش ؟ می دونستم که منو خیلی زود میشناسه ، مگه میشه منو نشناسه ،
نه .. اینکارو نمی تونم بکنم ، می ترسم ، همیشه این ترس لعنتی کارا رو خراب می کرد ،
توی این ده سال لحظه به لحظه توی زندگیم بود و ... نبود ،
بود ، توی هر چیزی که اندک شباهتی بهش داشت ،
بود ، پر رنگ تر از خود اون چیز ، زیباتر از خود اون چیز ،
تنهاییم با جستجوی اون دیگه تنهایی نبود ، یه جور شیدایی بود ،
خل بودم دیگه ،
نرسیدم بهش تا همیشه دنبالش باشم ،
عاشقی کنم براش ،
میگفت : بهت نیاز دارم ...
ساکت می موندم ،
میگفت : بیا پیشم ،
میگفتم : میام ...
اما نرفتم ،
زمان برای من کند میگذشت و برای اون تند تر از همیشه ،
دلم می خواست بسوزم ،
شاید یه جور خود آزاری که البته بیشتر باعث آزار اون شد ،
قصه عشق من افسانه شد و معشوق من ، از دستم پرید ،
مثل پرنده کوچکی که دلش تاب سکوت درخت رو نداشت .
صدای بوق ماشین پشت سر، منو به خودم آورد ، چراغ سبز شده بود ،
آهسته حرکت کردم ، چشام چسبید روی آینه ، حریصانه نگاهش کردم ، حریصانه و بی تاب ،
چرا این اشکای لعنتی بس نمی کنن ،
آخه یه مرد چهل ساله که نباید اینقدر احساساتی باشه ،
یاد شبی افتادم که برای بدرقه من تا فرودگاه اومد ،
هردوروی صندلی عقب تاکسی نشسته بودیم ،
و اون تمام مسیر بهم نگاه می کرد ، اشک میریخت و با همون لبای قشنگ نیمه بازش ، چشم در چشم ، نگاهم می کرد ،
تا حالا اینقدر مهربونی رو یکجا توی هیچ چشمی ندیده بودم ،
چشماش عاشقانه و مادرانه ، با چشم های من مهربون بود .
شقیقه هام می سوخت ، احساس می کردم هر لحظه ممکنه سکته کنم ، قلبم عجیب تند می زد ، تند تر از همیشه ، تند تر از تمام مدتی که توی این ده سال می زد ،
- همینجا پیاد میشم .
پام چسبید روی ترمز ، چشمامو بستم ،
- بفرمایین ...
دستشو آورده بود جلو ، توی دستش یک هزار تومنی بود و یک حلقه دور انگشتش ، قلبم ایستاد ،
با همه انرژیم سعی کردم حرفی بزنم ..
- لازم نیست ..
- نه خواهش می کنم ...
پولو گذاشت روی صندلی جلو ... صدای باز شدن در اومد
و بعد .. بسته شدنش .
خشکم زده بود ، حتی نمی تونستم سرمو تکون بدم .
برای چند لحظه همونطور موندم ،
یکدفه به خودم اومدمو و درماشینو باز کردم ،
تصمیم خودم گرفته بود برای صدا کردنش ،
برای فریاد کردنش ،
برای ترکوندن همه بغضم توی این ده سال ،
دیدمش ... چند قدم مونده بود تا برسه به مردی که با چتر باز منتظرش بود ، و ... دختربچه ای که زیر چتر ایستاده بود .
صدا توی گلوم شکست ...
اسمش گره خورد با بغضم و ترکید .
قطره های سرد بارون و اشکهای تلخ و داغم با هم قاطی شد .
رفت ، رفتند توی خیابون بهار ، سه نفری ، زیر چتر باز ...
دختر کوچولو دستشو گرفته بود ، صدای خنده شون از دور می اومد ...
سر خوردم روی زمین خیس ،
صدای هق هق خودم بود که صدای خنده شون رو از توی گوشم پاک کرد ...
مثل بچه ها زار زدم .. زار زدم ...
منو بارون .. ، زار زدیم ،
اونقدر زار زدم تا سه نفریشون مثل نقطه شدن ،
به زحمت خودمو کشوندم توی ماشین ،
بوی عطرش ماشینو پر کرده بود ،
هزار تومنی رو از روی صندلی جلو برداشتم و بو کردم ...
بوی عطر خودش بود ، بوی تنش ، بوی دستش ،
بعد از ده سال ، دوباره از دستش دادم ، اینبار پررنگ تر ، دردناک تر ، برای همیشه تر.
خل بودم دیگه ..
یعنی این نقطهء پایان بود برای عشق من ؟
نه ..
عاشق تر شده بودم
عاشق تر و دیوانه تر ... چه کردی با من تو ... چه کردی ...
بارون لجبازانه تر می بارید
خیابان بهار ، آبی بود .
آبی تر از همیشه .

بهانه...

dele-yakhi — Wed, 22 Oct 2008 07:03:32 GMT

تو با چشمان باز

در خوابی

من با چشمان بسته

در حال فرار

محال است

رسیدنمان

به هم

حتی اگر بهانه عشق باشد...

dele-yakhi — Wed, 22 Oct 2008 06:37:48 GMT

جام لبم دادی و میگویی ننوشم
بر آتشم داری و میخواهی نجوشم

منعم نکن از عاشقی با لب گزیدن
پُرگشته از این حرفهایت هر دو گوشم

دلبرده ای ، دلداده ات را زار مگذار
ترسم بگیرد این دل از من عقل و هوشم

خواهی نخواهی من گرفتار تو گشتم
می سوزم ومی سازم وهردم خموشم

جز ساحل امن تو آرامش ندارم
چون موج دریایم که دایم در خروشم

سرمایه ای دیگر ندارم هدیه آرم
یک جفت چشم خیس دارم ،می فروشم

من با تو تاپایان این ره خواهم آمد
مهلت بده تا کفشهایم را بپوشم

این شعر از من نیست .متاسفانه اسم شاعرش رو نمیدونم

dele-yakhi — Sun, 19 Oct 2008 10:51:48 GMT

غزل گزينه

گزيری ندارم که شعری بگويم

دل نازکت را به نحوی بجويم

بگويم که پشتم به خورشيد گرم است

زمانی که گل می کنی روبرويم

وحالا در اين قحطی آب واحساس

دلم را کجا -مثل دستم - بشويم؟

از اول تو بی پرده با من نگفتی

که بی پرده حالا من از خود بگويم!

من از تشنگی های خود با تو گفتم

واز مخزن بغض ها در گلويم

جواب تو تکرار تلخ عطش بود

و سنگی که لغزيد سوی سبويم

گل لحظه ها را-به مفهوم مطلق-

اجازه ندادی کنارت ببويم

اجازه ندادی که چشمت بيفتد

به چشم سکوت من و های و هويم

وحالا.............

تو با برق الماس چشمت clickكن:

بميرم؟ بمانم؟ بخندم؟ بمويم؟